Enuresis (moczenie mimowolne)

O występowaniu moczenia możemy mówić, gdy zdarza się ono przynajmniej dwukrotne w ciągu miesiąca u dzieci w wieku 5-7 lat oraz jednokrotne w ciągu miesiąca w przypadku dziecka starszego.

Zaburzenie to może przetrwać do kolejnych okresów rozwojowych, nawet dorosłości (1-3 % dorosłych). Rozróżniamy moczenie pierwotne – u dzieci, które jeszcze nie nabyły kontroli zwieracza pęcherza, oraz wtórne – u dzieci, które ponownie zaczęły się moczyć po co najmniej sześciomiesięcznej kontroli.

Etiologia jest niejednorodna, wieloczynnikowa, często moczenie może współistnieć z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania. Reakcje innych ludzi, w tym rodziców, wpływają na sposób przeżywania przez dziecko problemu i przebieg leczenia.

Istnieją różne metody leczenia, np. trening czystości (ograniczanie picia przed pójściem spać, wybudzanie), techniki sugestywne, elektroniczne aparaty do budzenia po zmoczeniu, środki farmakologiczne, psychoterapia. Ważne jest, by leczenie miało charakter zintegrowany i kompleksowy.

Anna Kossowska-Lubowicka – specjalista psychologii klinicznej

Opracowano na podstawie książek:
1. „Psychiatria dzieci i młodzieży” pod red. Ireny Namysłowskiej, rozdz. 12 „Inne zaburzenia zachowania i emocji rozpoczynające się w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym” autorstwa Lidii Popek
2.„Psychiatria dzieci i młodzieży” Maria Orwid, Kazimierz Pietruszewski, rozdz. 3 „Okres przedszkolny”.