Jąkanie

Jest kilka teorii tłumaczących pojawienie się jąkania, między innymi: błędy w postępowaniu z dzieckiem w okresie kształtowania się mowy, dziedziczenie skłonności lub chwiejność układu nerwowego, przeżyty stres czy zaburzenia emocjonalne. Można mówić o jąkaniu klonicznym ( kilkakrotne powtarzanie tej samej sylaby lub samogłoski, np. ma-ma-mamusia, A-a-ania) i tonicznym (trudności w płynnym wymówieniu słów rozpoczynających się od spółgłosek, np. b-b-babcia). Zdarza się, że obie formy występują razem (jąkanie toniczno- kloniczne), dołącza się do nich także reakcja ruchowa. Jąkanie wymaga leczenia kompleksowego, w tym logopedycznego i psychoterapeutycznego (biorąc pod uwagę sytuację środowiskowo-rodzinną i cechy osobowości oraz neurotyzację dziecka).

Anna Kossowska-Lubowicka – specjalista psychologii klinicznej

Opracowano na podstawie książek:
1. „Psychiatria dzieci i młodzieży” pod red. Ireny Namysłowskiej, rozdz. 12 „Inne zaburzenia zachowania i emocji rozpoczynające się w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym” autorstwa Lidii Popek.
2. „Psychiatria dzieci i młodzieży” Maria Orwid, Kazimierz Pietruszewski, rozdz. 3 „Okres szkolny”.
3. „Psychiatria wieku rozwojowego” pod red. Anieli i Marii Popielarskich, rozdz. 8 „Specyficzne zaburzenia rozwojowe”, podrozdział „Zaburzenia mowy” Marii Popielarskiej.