Zespół Aspergera

Od typowego autyzmu odróżnia się dobrym, często powyżej przeciętnej, funkcjonowaniem intelektualnym i prawidłowym rozwojem mowy. Defekty w zakresie umiejętności społecznych ujawniają się po 3. roku życia, w okresie przedszkolnym i szkolnym, najczęściej  polegają na trudnościach adaptacyjnych i nieumiejętności przyjęcia reguł współżycia w grupie.

Z biegiem lat izolacja społeczna, niemożność nawiązania bliższej relacji może się pogłębiać, wzmacniając wysoki poziom lęku, depresji, zachowań agresywnych i antyspołecznych.

Zaburzenie to występuje przede wszystkim u chłopców (szacuje się, że na czterech chłopców z Zespołem Aspergera przypada jedna dziewczynka, a zdiagnozowana zostaje co 10.) o pierwotnie normalnym lub powyżej przeciętnego poziomie funkcjonowania poznawczego. Osoby z zespołem Aspergera spostrzegają  innych w swoim otoczeniu, ale traktują ich jako „przeszkadzających”.

Pierwotnie zaburzenie to, opisane w 1944 roku przez Hansa Aspergera, funkcjonowało pod nazwą „autystyczna psychopatia”. Rokowanie zależy od poziomu intelektualnego i uzyskanego wykształcenia – przy wysokiej inteligencji jest dość pomyślne. Etiologia pozostaje nieznana.

Anna Kossowska-Lubowicka – specjalista psychologii klinicznej

Opracowano na podstawie książek:
1. „Psychiatria dzieci i młodzieży” pod red. Ireny Namysłowskiej, rozdz. 9 „Całościowe zaburzenia rozwojowe” Hanny Jaklewicz.
2. „Psychiatria wieku rozwojowego” pod red. Anieli i Marii Popielarskiej, rozdz. 8 „Specyficzne zabirzenia rozwojowe” –  „Autyzm dziecięcy” Hanny Jaklewicz.
3. „Psychiatria dzieci i młodzieży” Maria Orwid, Kazimierz Pietruszewski, rozdz. 2 „Okres wczesnodziecięcy”.